Godzina 14:00
Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, ul. Kazimierza Pułaskiego 6
W słońcu kwitnie lilja biała,
Drżąca, wiotka, cicha…
– oto początek pieśni Lilja, do której zarówno słowa, jak i muzykę napisała niezwykle utalentowana i wszechstronnie muzycznie wykształcona Irena Białkiewiczówna. W bogactwo symboliki białego kwiatu wpisane są piękno i niewinność, a także miłość i śmierć – tematy w szczególny sposób obecne w polskiej liryce wokalnej, ale i odzwierciedlające często tragiczne losy XIX- i XX-wiecznych twórców.
Podczas koncertu zabrzmią lapidarne, ale jakże znaczące utwory – pełne namiętności i skargi, a także zachwytu i nadziei – ułożone do słów wiodących rodzimych poetów. W programie znalazły się zatem pieśni ogromnie zasłużonego dla rozwoju gatunku Stanisława Moniuszki – „skromnego lirnika wioskowego”, który doskonale potrafił dostrzec piękno ludowej prostoty oraz naturalną melodię zaklętą w poetyckim tekście. Jednym z kontynuatorów moniuszkowskiej idei wzbogacania polskiego repertuaru lirycznego i rozśpiewywania społeczeństwa był Stanisław Niewiadomski, którego twórczość wyróżniało – jak twierdzi Irena Poniatowska – „połączenie ducha polskiej poezji z opracowaniem wokalnie pięknym, o cechach przystępności, ludowości, a jednocześnie z nutą sentymentalizmu salonowego”.
Słuchacze będą mieli również okazję podziwiać talent liryczny Władysława Żeleńskiego, w którego pieśniach – zgodnie z opinią pierwszego monografa kompozytora, Felicjana Szopskiego – „nie tylko śpiew jest ujmujący, ale i część fortepianowa, przekraczająca wielokrotnie granicę zwykłego akompaniamentu”. Nie zabraknie także głęboko emocjonalnych pieśni Ignacego Jana Paderewskiego: przepełnionej smutkiem Gdy ostatnia róża zwiędła z op. 7 oraz Tylem wytrwał i Gdybym się zmienił z op. 18 – zbioru powstałego prawdopodobnie pod wpływem niezwykłej siły uczucia kierowanego do przyszłej żony, Heleny Górskiej. W programie znalazły się też przepiękne kompozycje mniej dziś znanych twórców – tragicznie zmarłego w obronie ojczyzny Franciszka Maklakiewicza, Witolda Friemanna, Aleksandra Wielhorskiego czy Heleny Dorabialskiej.
Marta Dziewanowska-Pachowska
PROGRAM
Stanisław Moniuszko (1819–1872) – Sołtys (sł. W. Wolski)
Stanisław Moniuszko – Krakowiaczek (sł. E. Wasilewski)
Mieczysław Karłowicz (1876–1909) – Zasmuconej (sł. K. Gliński)
Irena Białkiewiczówna (1891–1957) – Lilja (sł. I. Białkiewiczówna)
Helena Dorabialska (1895–1944) – Bronka (sł. J. Krąkowska)
Helena Dorabialska – Deszcz jesienny (sł. L. Staff)
Stanisław Moniuszko – Dwie zorze (sł. T. Lenartowicz)
Ignacy Jan Paderewski (1860-1941) – Tylem wytrwał (sł. A. Mickiewicz)
Ignacy Jan Paderewski – Gdybym się zmienił (sł. A. Mickiewicz)
Ignacy Jan Paderewski – Gdy ostatnia róża zwiędła (sł. A. Asnyk)
Stanisław Niewiadomski (1857–1936) – Otwórz Janku (sł. B. Ostrowska)
Władysław Żeleński (1837–1921) – Pieśń Jaruhy (sł. J.I. Kraszewski)
Władysław Żeleński – Poleciały pieśni moje (sł. M. Konopnicka)
Stanisław Moniuszko – Kozak (sł. J. Czeczot)
Stanisław Moniuszko – Stary kapral (sł. P.-J. Béranger, przekł. Wł. Syrokomla)
Aleksander Wielhorski (1889–1952) – Są takie chwile (sł. K. Przerwa-Tetmajer)
Franciszek Maklakiewicz (1915–1939) – Kocham Cię (sł. K. Przerwa-Tetmajer)
Witold Friemann (1889–1977) – Cudne oczy (sł. K. Przerwa-Tetmajer)
Witold Friemann – Noc majowa (sł. K. Przerwa-Tetmajer)
WYKONAWCY
AGNIESZKA KOZŁOWSKA SOPRAN
JUSTYNA STĘPIEŃ SOPRAN
JUSTYNA RECZENIEDI SOPRAN
LESZEK ŚWIDZIŃSKI TENOR
ROBERT SZPRĘGIEL BARYTON
PIOTR CHWEDOROWICZ BAS
DAGMARA DUDZIŃSKA FORTEPIAN
Czas trwania: ok. 45 min.
Mecenas Opery w Drodze
